Demirel 28 Şubat Sürecinin baş aktörü. Bu biliniyordu. Gidip “Siyasi tecrübelerinden istifade edeceğiz” diyen de Sn.Başbakan’dı.

“Dün dündür bugün bugündür”dü değil mi? Unutmuşum. Çevir kazın yanmasın siyaseti böyle oluyor demek ki.

Öte yandan bir soru: Demirel ile Kılıçdaroğlu arasında fark var mı? Yok. Neşet ettikleri kaynak aslında aynı. CHP ve DP-AP çizgisi aynı kaynaktan İttihat ve Terakki’den doğdu.

CHP kurulduğunda İttihat ve Terakki’nin il sorumluları veya merkez kadroları CHP’de yer aldılar. İ.T. neredeyse sadece tabela değiştirdi. Bunu tarih yazıyor.

Elbette CHP İttihat ve Terakki’nin tamamı değildir. Fırka içerisinde bir kısmı tasfiye edildi. Hatta idam edildiler.

Sonra -içerik anlamında söylemiyorum- uyduruk bir dörtlü takrir ile CHP içerisinde DP doğdu. Celal Bayar’ın dönem dönem İsmet Paşa’ya “Böyle anlaşmamıştık” serzenişi vardır.

Aslında “Mecburi İstikamet Çok Partili Sistem” idi. Ve kadim dost Celal Bayar’a DP kurduruldu.

Öyle ki; Menderes, Koraltan ve Zorlu Eylül 1945’te CHP’den ihraç edildiler. Aynı ay Celal Bayar milletvekilliğinden istifa etti. Cumhurbaşkanı ismet İnönü ise 1 Kasım 1945’te TBMM’nin açılışında yaptığı konuşmada ülkenin bir muhalefet partisine ihtiyacı olduğunu belirtti. Halbuki Nuri Demirağ’ın Milli Kalkınma Partisi Temmuz ayında kurulmuş bulunuyordu. Celal Bayar 1 Aralık’da parti kuracağını açıkladı. 3 Aralık’ta CHP’den istifa etti. Ertesi gün İnönü ile Çankaya’da yemekte buluştular ve 7 Ocak 1946’da DP’yi kurdular.

Bu kronoloji sonrasında iddia ile söyleyebilirim ki İslamcı geleneğin haricindeki bütün partiler CHP-DP içinden neşet ettiler. Siyaset ve Kadro olarak bu böyledir.

İttihatçılık bugün fikren CHP’de yaşamaya devam ediyor. Kül üflenince, Demirel örneğinde 28 Şubatta gördüğümüz gibi sağ cenahta da fikren yaşıyor.

23 Nisan günü açılışını kutladığımız 1.Mecliste tabii olarak 1. ve 2.grup oluşmuştu. Bunlar ayrı ayrı partileşebilse idi bugün bunları konuşmayacaktık.

O gün 2.grubu tasfiye edenler aslında muhalefeti yok edemediler. Kontrollü muhalefet örneği olan DP de İttihatçı geleneğe derin millet muhalefetini sindirmeye yeterli gelmedi.

Bugün yaşamakta olduğumuz Ergenekon, 12 Eylül ve 28 Şubat soruşturmalarını aslında mezkur ittihatçılığın ve o geleneğin tasfiyesi olarak okumak da mümkündür.

Asıl yapılması gereken işler ise asıl bundan sonradır. Herkesin “komitacı olmaksızın” fikrini özgürce ifade edebildiği tam demokratik bir Türkiye kurulmalı. Yeni Türkiye eski Türkiye’nin tasfiyesi anlamını taşımaktadır.

Kontrollü veya İcazetli Demokrasi değil Tam Demokrasi olsun istiyoruz. En aykırı fikirler bile rahatlıkla ifade edilebilsin istiyoruz. Yeni Türkiye’nin özü özeti bu olmalıdır.

CHP’YE ÖĞÜTLER !

Bakıyorum da CHP Tek Parti döneminde takıldı kaldı. Yani en az 62 yıl öncede. CHP’yi bu gericilikten kurtaran kişi belki Başbakan bile olabilir. Ama şartları var ve nerede onlarda bu irade?

CHP ne istiyor ayan beyan ortada; “Herkes tek tip düşünsün, tek tip inansın”. Olmaz abiler olmaz. “Yaratanda vahdet, yaratılanda kesret” vardır. Olmaz.

Bir cebinde Das Kapital diğerinde Tıp Kitabı olanı normal karşılıyorsan bir cebinde Kuran ötekinde Tıp Kitabı olanı da normal karşılamalısın. Başka türlü olmaz.

Şakayla karışık yazayım; CHP’ye iktidar yolu açabilecek öğütler: 1- Din zararlı bir şey değildir. 2- Din yararlı bir şeydir. 3-Din ve dindarla barışmadan iktidar yüzü göremezsiniz. Nokta !

Takip et: @aliaktas7

23 Nisan 1920 İlk Meclisin açıldığı tarih ve üzerinden 92 yıl geçti. O gün Meclis, Kuran-Kerim ve Buhari-i Şerif hatimleriyle açılmıştı.

Şu tenakuza bakınız ki 92 yıl sonra okullarda Kuran-ı Kerim ve Siyer Derslerinin seçmeli olmasını Anayasa Mahkemesine iptal ettirmeye çalışan bir CHP görüyoruz.

21 Nisan 1920 tarihli bir tamim ile Mustafa Kemal’in bütün illerde Kuran ve Buhari hatmi yapılmasını istediğini biliyor musunuz? İlk Meclis dualarla, kurbanlarla ve “Cenab-ı Hakk’tan muvaffakiyet-i kâmile tazarru olunur.” duasıyla açıldı.

Durum böyleyken “Bugün ilk Meclis’i açanlara Fatiha okuyalım, ruhlarına dua edelim” desem “laiklik elden gider” diyecek bir sürü insan çıkar

23 Nisan 1920′de Meclis böyle açıldı. Dahası da var. 7 Şubat 1923′de ise Atatürkün Balıkesir Zaganos Paşa Camiinde verdiği bir hutbe var ki, şaşıracaksınız. Atatürk’ün 7 Şubat 1923′de Zağanos paşa Camiinde verdiği hutbeyi bugün CHP Lideri kürsüden okuyabilir mi mesela?

Bu devlet bu ruh ve mana ile kuruldu. Şimdi sorarım size. Problem kimde? Kim değişti?23 Nisan’da hatırlamamız gereken işte bu ruh ve manadır. Herhalde hiç kimse İlk Meclis’i açan ruhu ve manayı hala taşıyanların değiştiğini söyleyemez. O halde bugünkü kamplaşmayı oluşturan kimdir?

Daha henüz o günlerde Hüseyin Avni Ulaş Meclis kürsüsünden “Hürriyetsiz Cumhuriyet iğfalkardır” diye sesleniyordu, ikaz ediyordu. Sonra ne oldu yahu. 1924 sonrasında siz o ruhu ve manayı terketmekle kalmadınız o ruh ve mananın taşıyıcalarına cadı muamelesi yaptınız?

Ahdi kim bozdu? Kuruluş felsefesini kim şaşırdı? Kurucu iradeyi kim görmezden geldi? Darbelerle yeni sakat iradeler ortaya koyan kimlerdi?

İlk Meclis zabıtlarını açın bakın. Lazistan, Kürdistan vs. milletvekilleri diye geçer. Kimse kimseden gocunmazken ırkçılığı kim hortlattı?

O ilk Meclis’te Alevi dedeleri de vardı. Sonradan Tunçeli Kanunu çıkartarak gaz bombalarını alevilerin üzerine kim attı?

O ilk Meclis’te Şeyh Efendiler de vardı. Sonradan şeyh efendileri darağacında sallandıran irade kimi temsil ediyordu?

O ilk Meclis halkın Meclisi idi. Sonradan bir şehre gemiden bomba yağdırarak halka “Atma Hamidiye atma şapka giyeceğük” dedirten kimlerdi?

Söyleyin bana; 23 Nisan 1920′de kavilleştiğimiz ortak sözü, ahdimizi kim bozdu da “oligarşik ve müstebit bir Cumhuriyet” kurdunuz? Neden?

İnönü savaşları sırasında bir grup askeri durdurup “Bu halk sizin düşmanınızdır” demiş İsmet Paşa. Kendi söylüyor. Neden düşmanız?

Bu halk kimseye düşman değil. Ahdini bozanlara, camilerini ahıra çevirenlere, ileri gelenlerini asanlara da düşman değil. Adalet istiyor.

Bu halk 1.Meclisin demokratik ortamını istiyor. Bu halk yeni bir anayasa istiyor. Bu halk devletiyle barışık ama özgürce yaşamak istiyor.

Bu halk demokrasi istiyor. “Cumhuriyeti demokrasiye dövdürtmem” diyen İttihatçı kafanın hala bu ülkede millete tahakkümünü hazmedemiyor.

Bu halk Meclisinde 23 Nisan 1920′nin ruhunu geri istiyor. Siz ise halkın iradesinin yansımadığı bir yönetim istiyorsunuz.

Milletle savaşılamayacağını, darağaçları ile 23 Nisan 1920′de Meclis önünde duaya duran manayı yok edemeyeceğinizi hala anlamadınız. Yazık !

Yeter Söz Milletindir. Karar da Milletindir. Devlet de Milletindir. Ordu da Milletindir. Bürokrasi de Milletindir. Siz ise cürufsunuz !

Evet bugün 23 Nisan. Lakin henüz neşe dolmuyor insan. Ne zamanki tam demokrasi gelecek o zaman neşe dolacağız. Size rağmen bunu başaracağız.
23 Nisan 2012

Takip et: @aliaktas7

Bu çerçevede HAS Parti’mizin yeni bir aşk ve heyecanla çalışmalarına devam etmesi için yaptığımız istişareler neticesinde;

1.Muratpaşa, Kepez ve Döşemealtı İlçe Başkanlıklarımızda yenilenmeye gidilmesi kararlaştırılmıştır.

2.Şimdiye kadar Muratpaşa İlçe Başkanı olarak görev yapan Coşkun ERDİ ve Kepez İlçe Başkanı olarak görev yapan Ramazan BAHAR’ın dilerlerse İl Yönetim Kurulu Üyesi olarak çalışmalarına devam etmelerine,

3. Kepez İlçe Başkanlığımıza şimdiye kadar İl Teşkilat Başkanımız olarak vazife yapan Lütfullah Özhan GÜLER beyin getirilmesine,

4.İl Başkanlığımıza ise şimdiye kadar Yerel Yönetimlerden Sorumlu İl Başkan Yardımcımız olarak görev yapan Ulaş GÖKTAŞ beyin getirilmesine karar verilmiştir.

Muraatpaşa ve Döşemealtı İlçe Başkanlıklarına ise önümüzdeki günlerde atama yapılacaktır.

Yeni görevlendirmelerin Antalya’mıza ve Partimize hayırlar getirmesini temenni eder, görevlerinden ayrılan ve yeni görevlendirilen kardeşlerimizin 1 Kasım 2010’da ortaya koyduğumuz “kuruluş bildirgemiz”, “parti programımız” ve “Medeniyet Siyaseti” adını verdiğimiz yol haritamız çerçevesinde daha büyük bir aşk ve gayretle çalışmalarını sürdürmelerini temenni ederim.

Hiç kuşku yok ki; yeryüzü Hakk’ın yüzü olana dek mücadelemize devam edeceğiz.

Gayret bizden, Tevfik Cenab-ı Allah’tandır.

Av. Ali AKTAŞ
HAS Parti Kurucular Kurulu Üyesi
 

Takip et: @aliaktas7

Küçüktüm.

Bir sabah şehre, henüz güneş dokunmamışken,
Minarelerden okunan salâ’yı duymazdan geldim ben.

Sanki giden gitmemiş,
Vuku bulan hiç olmamış gibi kalkmak istedim,
Her hatırayı bir sinema şeridi gibi zihnimden geçirdiğim o yer yatağından,

Kalmak ve yürümek istedim, hiçbir şey olmamış gibi,
Mümkün olmadı.
Pazartesi idi.
Okula gitmeliydim oysa.
Benden önce soğuk bedeninin geçtiği yollardan geçtim,
Hala “bilmiyor” görüntüsü içinde.

Kabullenememek.
Çocuk yüreğinin isyanıymış.
Sonra öğrendim.

Köy evimizin odasında upuzun boyu ile yerde yatan babamı,
Yüzündeki tülbenti açıp son kez gördüm o sabah.
Yine de kabullenemedim.

Kabullenemeyişim son 24 yılımın o güne dair tek eksiğini getirdi.
Defnedilirken mezarlığa gidemedim.

Çocuktum ve 3 kardeşin en büyüğü “evin tek erkeği” idim artık.
O günü, o gün bana söylenenleri, teskin edici sözleri hiç unutmadım.

Dayılarımdan birinin tüfek sözünü mesela,
Tüfeğimi alıp ailemi koruyacaktım çocuk aklımla.
Hala yok bir silahım, korunmasızım.

Hıçkırıklar, gözyaşları ve hiç unutmadığım o an,
Dedemin duvarları yumruklayışı.

Gençti değil mi?
Çok gençti be!

Öleceğini biliyordu.
Hastaneden son gelişinde bana saatini hatıra bırakmıştı.
Evin yan sokağında ayakta idik,
Dut ağacının altında,
Kolundan çıkarıp benim koluma takmıştı saatini.

Oysa ben küçüktüm baba,
Senin bileklerine göre olan “babalık” bana asla olmazdı.

Ben çocuktum,
O gün büyüdüm.

Bugün babam vefat edeli tam 24 sene oldu.
Ne çok hikâye anlatabilirim 36 yaşında vefat eden bir adamın ardından,
Çok hikâyeler söyleyebilirim size  ”babasızlık üstüne” bir bilseniz.
35 yaşında bile…

Takip et: @aliaktas7

Vaktiyle şunları söylemiş çünkü;
A. “Bu memlekete komünizm gerekiyorsa ve komünizm yararlı bir şeyse onu da biz getiririz, size ne oluyor?” ”

B. 3 Mayıs 1944 yılında tutuklanıp huzuruna çıkarılan Osman Yüksel Serdengeçti’ye: “Ulan öküz Anadolulu! Sizin milliyetçilikle, komünizm ile ne işiniz var? Milliyetçilik lâzımsa bunu biz yaparız. Komünizm gerekirse onu da biz getiririz. Sizin iki vazifeniz var: Birincisi, çiftçilik yapıp mahsul yetiştirmek. İkincisi, askere çağırdığımızda askere gelmek.”

BİR DEĞERLENDİRME:

CHP Tandoğan Meydanına çıkar ve AKP’nin oylarını bir kaç puan daha arttırır. Başka bir şeye hizmet etmez bu muhalefet tarzı. Ah akıl !

Şu CHP’nin 4+4+4 için Tandoğan’da yapacağı mitingi Anadolu insanı “Gördün mü din düşmanlarının yaptığını” diye okuyor. Farkındalar mı?

CHP içinden bu miting/grup toplantısı “Milli Dava” olarak görülüyor. Halbuki millet Tandoğan’dan yükselecek sese çoktan Gayr-i Milli dedi.

CHP’nin Tandoğan’da yapacağı şey “toplu harakiri”dir. Cumhuriyet mitingleri örnektir. Millet CHP’nin bu muhalefet üslubuna pirim vermiyor.

SOL milletini ve milletinin değerlerini tanımıyor. En özgürlükçüleri bile gün geliyor “jakoben” ve “tepeden biçimlendirmeci” oluveriyorlar.

SOL gecekondulardan, tarlalardan çıktık dese de biz biliyoruz. Ankara Palas’lardan, vaktiyle çarıklıları sokmadığınız Kızılay’dan çıktınız.

Evrensel SOL anlayıştan söz etmiyorum. Türkiye’de adına SOL denilen tutucu,statükocu ve tahakkümden yana olan devletçi bakışı kast ediyorum.

Sözün özü şu: Tabirimi mazur görünüz. Din ile dindar ile barışmamış bir sol’dan bir cacık olmaz. Sol’un din’e bakışı batı illetiyle malûl.

Türk Sol’unun dine bakışını Batı’nın “Kilise tahakkümünden kurtulan toplum” anlayışı oluşturuyor. Halbuki biz de ne kilise var ne ruhbanlık.

Biz de din topluma baskı yapan değil özgürleştiren bir olgudur. La İlahe İllallah “Allah’tan başka kimsenin önünde eğilmem” demektir.

Türk Solu, illetli olduğu bu bakış tarzını yani Türkiye’ye batı ilmi-politiği çerçevesinden bakmayı terk etmedikçe tükenmeye mahkumdur.

Ben Türk Solunun bin parça yapısı içerisinde hangi kliğin neyi savunduğunu ve nerden beslendiğini ayırt edemiyorum. O kadar çeşitliler ki.

Sol 50 yıldan beri iktidar değil diyenler çıkacaktır. Sol bürokratik iktidardır ve 1982 Anayasasına göre bürokrasi milletin bile sahibidir.

Memleketimin tüm solcuları. İDRİS KÜÇÜKÖMER’i okumalısınız. Belki o zaman partilerinizi yola getirir ve iktidar edebilirsiniz. Belki ama.

Müslüman gününün başlangıcını şafağın parıltıları ve sonunu akşamın ışıkları tayin ederdi. Madenden sağlam kapaklar altında saklı tutulan eski masum saatlerin yelkovanları yorgun böcek ayakları tarzında, güneşin sema üzerindeki hareketiyle az çok ilgili bir hesaba uyarak, minenin rakamları üzerinde yürürler ve sahiplerini, zamandan aşağı yukarı bir doğrulukla haberdar ederlerdi. Zaman sonsuz bahçe ve saatler, orada açan, kâh sağa, kâh sola meyleden, güneşten rengârenk çiçeklerdi.

Yabancı saati alışkanlığından evvel bu iklimde, iki ucu gecelerin karanlığıyla simsiyah olan ve sırtı, çeşitli vakitlerin kırmızı, sarı ve lâcivert ateşleriyle yol yol boyalı, büyük bir canavar halinde, bir gece yarısından diğer bir gece yarısına kadar uzanan yirmi dört saatlik “gün” tanılmazdı.

Işıkta başlayıp ışıkta biten, on iki saatlik, kısa, hafif, yaşanması kolay bir günümüz vardı. Müslümanın mes’ut olduğu günler, işte bu günlerdi; şerefli günlerin vak’alarını bu saatlerle ölçtüler. Gerçi, astronomi hesaplarına göre bu “saat” iptidaî ve hatalı bir saatti. Fakat bu saat, hâtıraların kutsî saatiydi.

Alafranga saatin âdetlerimiz ve işlerimizde kabulü ve alaturka saatin geri safa düşüp camilere, türbelere ve muvakkithanelere bırakılmış battal bir “eski saat” haline gelişi, hayata bakış tarzımız üzerinde korkunç bir tesire sahip olmamış değildir.

Giden saatler babalarımızın öldüğü, annelerimizin evlendiği, bizim doğduğumuz, kervanların hareket ettiği ve orduların düşman şehirlerine girdiği saatlerdi. Bunlar, hayatı etrafımızda serbest bırakan geniş, kayıtsız dostlardı. Gelen yabancılar ise hayatımızı bozup onu meçhul bir düstura göre yeniden tanzim ettiler ve ruhlarımız için onu tanılmaz bir hale getirdiler.

Yeni “ölçü” bir zelzele gibi, zaman manzaralarını etrafımızda altüst ederek, eski “gün”ün bütün sedlerini harap etti ve geceyi gündüze katarak saadeti az, meşakkati çok, uzun, bulanık renkte bir yeni “gün” meydana getirdi. Bu, müslümanın eski mes’ut günü değil, sarhoşları, evsizleri, hırsızları ve katilleri çok ve yeraltında mümkün olduğu kadar fazla çalıştırılacak köleleri sayısız olan büyük medeniyetlerin acı ve sonu gelmez günüydü.

Unutulan eski saatler içinde eksikliği en çok hasretle hatırlanan saat akşamın on ikisidir. Artık “on iki”, solgun yeşil sema altında, ilk yıldıza karşı müezzinin müslümanlara hitap ettiği, sokakların lâcivert bir sisle kapandığı, ışıkların yandığı, sinilerin kurulduğu ve yarasaların mahzenlerden çıkıp uçuştuğu o tesirli ve titrek saat değildir. Akşam telâkkisinden koparak, kâh öğlenin sıcağında ve kâh gece yarılarının karanlığında mevcut olmayan bir zamanı bildiren bu saat, şimdi hayatımızda renksiz ve şaşkın bir noktadır.

Yeni saat, müslüman akşamının hüzünlü ve şaşaalı dakikasını dağıttığı gibi, yirmi dört saatlik yabancı “gün”ün getirdiği geçim şekli de bizi fecir âleminden uzak bıraktı. Başka memleketlerde fecri yalnız kırdan şehre sebze ve meyve getirenlerin ahmak gözleriyle ıztırap çekenlerin şişkin kapaklar içinden bakan kırmızı ve perişan gözleri tanır.

Bu zavallılar için fecrin parıltıları, yeniden boyuna geçirilecek olan hayat ipinin kanlı ilmeğini aydınlatan bir ışıktır. Halbuki fecir saati, müslüman için rüyasız bir uykunun sonu ve yıkanma, ibadet, neş’e ve ümidin başlangıcıdır. Müslüman yüzü, kuş sesleri ve çiçek kokuları gibi fecrin en güzel tecellilerindendir.

Kubbe ve minareleri o alaca saatte görmemiş olan gözler, taşa en ilâhî mânayı veren o akılları hayrette bırakan mimarîyi anlamış değillerdir. Esmer camiler, fecirden itibaren semavî bir altın ve semavî bir çini ile kaplanır ve İslâm ustalarının tamamlanmamış eserleri o saatte tamamlanır.

Bütün mâbedler içinde güneşten ilk ışık alan camidir. Bakır oklu minareler güneşi en evvel görmek için havalarda yükselir.

Şimdi heyhat, eski “saat”le beraber akşam da fecir de bitti. Birçoklarımız için fecir, artık gecedir. Ve birçoklarımızı güneş, yeni ve acayip bir uykunun ateşlerinden, eller kilitli, ağız çarpılmış, bacaklar bozuk çarşaflara dolaşmış, kıvranırken buluyor.

Artık geç uyanıyoruz. Çünkü hayatımıza sokulan yeni ve fena günün eşiğinde çömelmiş, kin, arzu, hırs ve haset sürülerinin bizi ateş saçan gözlerle beklediğini biliyoruz. Artık fecri yalnız kümeslerimizdeki dargın ve mağrur horozlara bıraktık.

Şimdi müslüman evindeki saat, başka bir âlemin vakitlerini gösterir gibi, bizim için gece olan saatleri gündüz ve gündüz olan saatleri gece renginde gösteriyor. Çölde yolunu şaşıranlar gibi biz şimdi zaman içinde kaybolmuş kimseleriz.

BÜTÜN MÂBEDLER İÇİNDE GÜNEŞTEN İLK IŞIK ALAN CAMİDİR.

ŞİMDİ HEYHAT, ESKİ “SAAT”LE BERABER AKŞAM DA FECİR DE BİTTİ. BİRÇOKLARIMIZ İÇİN FECİR, ARTIK GECEDİR.

-Ahmet HAŞİM-

Takip et: @aliaktas7

Kaleıcı’nde cocuk olmak. yfrog.com/oc39210218j

— Ali AKTAŞ (@aliaktas7) Mart 10, 2012

Asûde bir bahardı çocukluğumuz daha güzelini Cennete ertelediğimiz.

Tarih övgü ve sövgü için değildir. Elbette iyi şeyler için övüneceğiz ve daha iyisini yapmaya çalışacağız.Kötü hatıralardan ders alacağız.

Çanakkale’yi anarken o gün bizi yok etmeye çalışanların menfaatleri için bugün Afganistan’da askerlerimizin niçin öldüklerini de düşününüz.

ÇANAKKALE, tarihimizin en görkemli ANTİ-EMPERYALİST savaşıdır. Bugün askerimiz emperyalistlerin emrinde “ucuz can” olmuşsa düşünmeliyiz.

ÇANAKKALE, bizim en görkemli ANTİ-EMPERYALİST savaşımızdır. Bu kimliğimizi yeryüzünün mazlumları, mağdurları ve mağdunları için korumalıyız.

ÇANAKKALE-NATO-AFGANİSTAN PARADOKSUNDA BİR SORGULAMA:

Bülent ARINÇ ne demiş öyle Allah aşkına; “Muhalefet partilerinin ‘Türk askerinin Afganistan’da ne işi var’ demesi bu olaydan rant elde etmeye çalışmaktır”. Bu da ne demek şimdi?

Ne yapacaktık yani. “Oh iyi oluyor. Zaten bizim en iyi ihraç ürünümüz ordumuzdur. Askerimiz NATO emrinde ve Batı çıkarları için ölsün” mü diyecektik.

Bu adamları iktidar bozdu.
Bu ne tekebbürdür Allah aşkına?
Muhalefet “Askerimizin NATO emrinde Afganistan’da ne işi var” diye sormayacak da neyi soracak?
Veya muhalefet neyi sorgulayıp neyi sorgulamayacaklarının iznini sizden mi alacak.? “İcazetli Muhalefet” mi istiyosunuz?

“NATO’nun Libya’da ne işi var” deyip NATO emrine asker veren Başbakanın da bir kez olsun “Afganistan’da NATO’nun ne işi var”diye sorması gerekmez mi?

Ve siz ey Cami Cemaati ve ey geçmişte mangalda kül bırakmayan eski İslamcılar siz niye sormuyorsunuz: “NATO’nun Afganistan’da ne işi var” diye.

Sormuyorsunuz çünkü iktidar sizi değiştirdi. Sözde “dünyayı değiştirecektiniz”. Oysa dünya sizi değiştirdi. Koltuğa ve Ranta köle oldunuz.

Ey eski İslamcılar yandaş belediyeden ihaleyle küçük bir büfe kiralayıp köşeyi dönme hayaliyle pekiştirdiğiniz BÜFECİ MÜSLÜMANLIK sizi bozdu

Eski İslamcılardan zayıflar BÜFECİ MÜSLÜMAN, iktidar ve güç sahipleriyse NATO’CU ve İHALECİ MÜSLÜMAN oldu. Beni bunlardan uzak tut Ya Rabbi.

ABD, AFGAN vurur; şehit, NATO emrindeki Türk helikopteri düşer; asker şehit. ABD’nin kolunu yormasına gerek yok ki; Bir şekilde ölüyoruz.

Nasıl olsa Müslümanlar ölmeyi seviyorlar. “Şehit ol Cenneti kazan” diye söylüyor Hocalar. Nasıl ve niçin öldüğümüzü sorgulayan yok nasılsa.

Bülent abimiz de sormamızı yasakladığına göre pisi pisine ölmeye devam etmekten başka yol kalmadı demektir.

Yazık bu ülkeye çok yazık !

Belediyenin Antalyalıları Çanakkale’ye götürmesinin çok güzel bir çalışma olduğunu belirten HAS Parti İl Başkanı Aktaş “Kendisini tebrik ederim. Lakin uğurlarken yanlış bir söz etmiş. Mustafa Akaydın’ın hastalıklı mukayesesi “Kabe Arabın olsun bize Çankaya yeter” diyen Kemalettin Kamu’nun sakat ruh yapısından farksız. “Müslümanlığın kutsal yeri Mekke ve Medine’dir. Türkiye Cumhuriyeti’nin kutsal yeri de Çanakkale’dir” demek hastalıklı bir dünya görüşünün eseri. Bu Akaydın’ın milletin değerlerinden ne kadar uzak olduğunu da göstermesi bakımından çok manidar” şeklinde konuştu.

HAS Parti Antalya İl başkanı Av. Ali Aktaş şunları söyledi: “Ah be Sn.AKAYDIN ne zaman öğreneceksin; biz ÇORUM ıle HARTUM’u,YOZGAT ıle BAĞDAT’ı aynı gören bir medeniyetin çocuğuyuz. Öğren artık bunları! Akaydın’a tavsiyem; Hiç bir değerimizi mukayese kalkmayınız. Mekke ve Medine’nin bize kattığı ruh olmasa Çanakkale de olmazdı. Bunu biliniz. Kaldı ki tarihten de haberiniz yok. Çanakkkale savaşı Osmanlı döneminde yapıldı. O zafer o dönemde kazanıldı. Sayın Akaydın’a tavsiye ediyorum hem biraz dini bilgi edinsin hem de bir miktar tarih okusun. Çanakkale’de şehit olan Antalyalıların ruhlarını sızlatmasın.”

Bu kilimler kaç genç kızın göz nurunu, kaç annenin göz yaşını gördü kim bilir?

Çocukluğumdan hatırlarım; minibüsleri ile gelip adi makina halıları ile el dokuması kilimlerimizi değiştiren uyanıkları.

Nasırlı eller taşıyan kadınların yeni halılara meraklarını istismar edenleri.

Kahrolası Sanayi Devrimi ! Ne emek bıraktın, ne de göz nuru.